Cajon’u diğer perküsyon enstrümanlarından ayıran en önemli özelliklerden biri, tek bir yüzey üzerinden birden fazla farklı tını üretebilmesidir. Bu tınıların üçü temel kabul edilir: bas, tono ve slap.
Bas sesi, tapa panelinin alt-orta kısmına, avuç içiyle geniş bir temas alanı oluşturarak vurulduğunda ortaya çıkar. Derin, dolgun ve uzun süre yankılanan bu ses, bir davul setindeki kick (bas davul) görevini üstlenir ve genellikle ritmin vurgulu, ağır noktalarında kullanılır.
Tono sesi ise panelin orta kısmına, parmakların düz bir şekilde ama biraz daha hafif temasıyla elde edilir. Bas kadar derin olmayan ama slap kadar da keskin olmayan bu ara ton, ritmik geçişlerde ve dolgu vuruşlarında sıkça tercih edilir.
Slap sesi, cajon’un belki de en karakteristik tınısıdır: panelin üst kenarına, parmak uçlarının hızlı ve keskin bir hareketle çekilerek vurulmasıyla elde edilen, tiz ve çıtırtılı bir sestir. Doğru bir slap elde etmek, parmakların panelden hemen geri çekilmesini gerektirir — aksi halde ses boğuk çıkar. Bu teknik, snare davulundaki vuruşların yerini tutar.